"Κοινός Λόγος" στο Θέατρο του Νέου Κόσμου

 

Τη θυμάμαι αυτήν την παράσταση. Ήμουν φοιτήτρια. Πιτσιρικού. Μόλις που είχα αρχίσει να περνάω – ξυστά – από την ιστορία, από την ιστορία του τόπου μας. Μόλις που είχα αρχίσει να περνάω – τοίχο τοίχο – από την ιστορία των γυναικών.

Γιατί οι γυναίκες στον τόπο μου γράψαν τη δική τους ιστορία, κάποιες φορές συμμορφωμένη με εκείνη την άλλη, των βιβλίων, κυρίως αποτυπωμένη από άντρες και κάποιες άλλες φορές πολύ αλλιώτικη, σπλαχνική, ζυμωμένη με αλεύρι και ζάχαρη και πικρά χόρτα και μυρωδικά.

Μια τέτοια από τις δεύτερες παρακολούθησα τότε, το μακρινό 1997, πω, 24 μετρούσα τότε, μια στάλα, πού τώρα, και μπρε, πώς να στο πω, μόλις και είδα την ανακοίνωση επροχτές, ήρθαν αυτές οι κυράδες μπροστά μου, να με κοιτάζουν καρσί, με τα χέρια στη μέση.

«Έμαθες τίποτις τζάνεμ’ τόσα χρόνια, κοντά τριάντα, που επέρασαν ή μπα;»

Έμαθα, λέω. Και βάνω κι εγώ τα χέρια στη μέση και σας κοιτώ καρσί, μιας και τώρα ισάξια καθόμαστε ένα γύρω.

Έμαθα πως το θέατρο θα πει ανάσα ζεστή και στιγμή παρούσα. Πως η αληθινή τέχνη αφήνει χαρακιά, είτε γραφή τη λες, είτε πράξη δραματικιά. Γιατί πριν γίνει χέρια και βλέμματα ο λόγος, λέξεις ήταν, βιβλίο ήταν, ένα τόσο δα βιβλίο, μα τεράστιο, από εκείνα που λες, μέχρι να σβήσω θε να τα ξεφυλλίζω. Και βήματα ήταν, σε όλον τον τόπο περπατηχτά που η Παπαδημητρίου διάβηκε να μάθει, να καταγράψει, να μη σβηστούν, να μην ξεχαστούν, πα και σβήσουν οι ανάσες τωνε που τα ζήσανε.

Και ήταν αυτές οι Κυράδες που το κάμανε πράξη θεατρική και τραγούδι και χέρια υψωμένα σε χορό ή σε λόγο φλογισμένο. Σούλα Αθανασιάδου, Ανθή Ανδρεοπούλου, Όλγα Δαμάνη, Μαρία Κατσανδρή, Τζίνη Παπαδοπούλου.

Η φετινή απόδοση εκείνες έχει στο κέντρο. Επετειακή μιας και ήταν η πρώτη του χώρου. Εκείνη, η παλιά. Τριάντα χρόνια. Όλα πηγαίνουν εκεί πίσω. Επετειακώς. Και είναι η Violet Louise (Λουίζα Κωστούλα), που ανέλαβε να πάρει τη δύσκολη ευθύνη.

Νιώθω ευγνωμοσύνη για τη μνήμη. Νιώθω ευγνωμοσύνη για τον προφανή κόπο και την προσπάθεια. Σίγουρα είναι πρόδηλο το ταλέντο και η γνώση που δίχως τους, δε γίνεται.

Αλλά μου έλειψε η πράξη. Η δραματικιά. Του Λόγου του Κοινού, που η ανάγκη για τη διατήρηση της μνήμης του γέννησε το κείμενο και την πράξη εκείνη, την πρώτη.

Μπορεί να είναι που πια δεν περνάω ξυστά από την ιστορία του τόπου. Μπορεί και που ξεκόλλησα από τον τοίχο της πρωτογνωριμιάς με τη γυναικεία συμμετοχή στην ιστορία και χώθηκα για τα καλά στις μαρτυρίες και τις πληγές που σούρθηκαν μέχρι τα σημερινά δικά μας.

Μπορεί. Αλλά και πάλι, μου έλειψε η πράξη.

Συμβαίνουν αυτά.

Συντελεστές

Κείμενο Έλλη Παπαδημητρίου

Σκηνοθεσία – Ηχητική / Μουσική σύνθεση – Live performance ήχου & εικόνας – Αφήγηση – Τραγούδι – Σχέδια με κάρβουνο Λουίζα Κωστούλα (Violet Louise)

Παραγωγή οπτικού υλικού – Σχεδιασμός συστήματος LED φωτισμού και συστήματος πολυμέσων – Ψηφιακές επεξεργασίες Βασίλης Κουντούρης (studio 19)

Ηχοληψία – Mastering – Ηχογραφήσεις - Σχεδιασμός ήχου Κώστας Μπώκος

Επεξεργασία αρχειακού υλικού – Post-production studio19

Επιμέλεια κίνησης – Βοηθός σκηνοθέτη Φωτεινή Μελετιάδου

Συνεργάτης στη δημιουργική έρευνα Κωνσταντίνος Μπλάθρας

Τεχνικός σχεδιασμός TTT (The Perfect Team)

Φωτογραφίες Πάτροκλος Σκαφίδας

 

Κοινός Λόγος

της Έλλης Παπαδημητρίου

Mια πολυμεσική αφήγηση της Violet Louise

Θέατρο του Νέου Κόσμου – Κεντρική Σκηνή

Αντισθένους 7 & Θαρύπου